Moderator: Krokodil Behko
storm wrote:Dosta je bilo tih strahota četnika nad svojim narodom.... upravo zato mi je uvijek bila nejasna ta rehabilitacija četničkog pokreta i Draže Mihajlovića u današnjoj srbiji
Jesu sigurno.... ali dobro, partizani su na kraju ispali ok, jer su bili na pobjedničkoj strani ... tj protiv poraženih...Pasaga wrote:storm wrote:Dosta je bilo tih strahota četnika nad svojim narodom.... upravo zato mi je uvijek bila nejasna ta rehabilitacija četničkog pokreta i Draže Mihajlovića u današnjoj srbiji
Drug,i partizani su to radili isto,sa svojim simpatiozerima
da bi izazvali gnjev njemaca.
Sve je to isto pakovanje,u ovom zadnjem ratu je to samo malo
doradjeno,usminkano.
Meni nije jasno, kako Srbi uopšte mogu tvrditi da su Dražini četnici branioci i oslobodioci. Pa jbt, ne možeš klati djecu, samo zato što njihovi roditelji navijaju za drugu vojsku.drugrankovic wrote:O VRANIĆU
Zločini Četnika nad Srbima: silovanje, a potom zaklane devojke.
Na 35 kilometara jugozapadno od Beograda, sa desne strane Ibarske magistrale, nalazi se partizansko selo Vranić, u kome živi više od tri hiljade stanovnika.
Vranić se ubraja u veća sela Srbije. Prostire se na trideset kvadratnih kilometetara, a njegovi žitelji poseduju oko 2.900 hektara zemlje.
Selo Vranić spada u najstarija naselja beogradskog područja. Tragovi sežu do bronzanog doba. Još za vreme Ilira, Rimljana, Varvara i Slovena u ovim krajevima nalazila su se veća naselja.
Atar sela Vranića pripada severnom delu šumadijske Kolubare. Graniči se selima: Meljakom, Baćevcem, Šiljakovcem, Baljevcem, Draževcem, Jasenkom i Malom Moštanicom. Vranić se nalazi u opštini Barajevo, koja je u sastavu grada Beograda.
Selo Vranić se sastoji od četiri zaseoka: Crkveni kraj, Piperija, Rašić kraj i Taraiš.
Vranić je izuzetno bezvodno područje; površinske vode skoro da i nema. Postoje, doduše, dve reke – Marica i Vrbovica – koje paralelno teku kroz Vranić, od istoka prema zapadu, ali u njima ima vode samo kada padaju jake kiše ili kada se tope snegovi, što znači da su dobar deo godine njihova korita suva.
Pre rata, Vranić nije bio povezan nikakvim saobraćajem. Za Beograd se odlazilo pešice ili zapregom. Nešto kasnije, od Umke se za Beograd putovalo lađom, a uoči rata od Male Moštanice vozom. Kako nije bilo ni električne struje, slobodno se može reći da su tada u Vraniću ljudi živeli u blatu i mraku, odsečeni od ostalog sveta.
U tom i takvom selu živeli su izuzetno vredni i napredni ljudi, koji su bili svesni položaja u kojem se nalaze. Zato su vrlo jasno izražaval spremnost da se bore protiv zaostalosti, za bolji i brži ekonomski, kulturni, politički i svaki drugi napredak.
Tako se već na prvim izborima posle Prvog svetskog rata, 1920. godine, ogromna većina ljudi iz Vranića izjasnila za komunističkog kandidata. A kada je Komunistička partija zabranjena, ljudi su svoju aktivnost nastavil kroz Seljačku stranku, koja je tada bila najbliža KPJ. U tom periodu osnovan su zemljoradnička i potrošačka zadruga, kao i zdravstvena zadruga, pri kojoj je naročito bio aktivan odeljak zdravstvene omladine, koji je obuhvatao najnaprednije omladince u selu. Oni su 1941. godine, skoro svi, bez kolebanja, stupili u partizane.
I pored izuzetno teških uslova, u tom periodu je povremeno radilo i Kulturno-umetničko društvo Vranić.
Kroz zadruge i društva, KPJ je ostvarivala svoj uticaj, povezivala s sa širokim slojevima naroda i borila za ostvarivanje opšteg napretka kulture.
Ta povezanost naroda i Partije najsnažnije je došla do izražaj 1941. godine, kada je, na poziv KPJ, iz Vranića stupilo u narodnooslobodilačku vojsku 280 boraca, od kojih su 62 dali svoje živote za oslobođenje zemlje.
Opšte je mišljenje da ovo ustaničko selo, zbog svoje slavne prošlosti, treba da ima posebno mesto u srpskoj istoriji. Tome u prilog govore mnogi argumenti:
Slobodarsko selo Vranić je u Prvom srpskom ustanku dalo ogroman doprinos razvoju ustanka i konsolidovanju srpske vlasti, preko svog zemljaka Pavla Popovića, koji je bio jedan od najbližih Karađorđevih saradnika.
Iz oslobodilačkih ratova, od 1912. do 1918. godine, 327 ratnika iz Vranića nisu se vratili svojim kućama, junački su pali na bojnom polju, braneći čast i ponos svoje otadžbine.
U Drugom svetskom ratu, od 1941. do 1945. godine, partizansko selo Vranić ponovo piše zavet slobodi sa 177 položenih života.
Dana 15. oktobra 1941. godine, nemačka kaznena ekspedicija opkolila je selo Vranić, pohvatala i u selu streljala 38 rodoljuba i popalila više od 50 kuća.
Najveći broj žrtava pao je prilikom četničkog pokolja, koji je izvršen 20. decembra 1943. godine. Taj užasni zločin ne može i ne sme da se zaboravi, prikriva ili pravda gnusnim lažima.
Jer istina je sledeća:
U noći između 20. i 21. decembra 1943. godine, četnici Draže Mihailovića okupili su se u susednom selu Jasenku i, podeljeni u tri grupe, mučki su upali u selo Vranić i zverski, na spavanju, poklali čitave porodice parti-zanskih saradnika. U četrnaest porodica, ko god se te noći zatekao u kući – nije preživeo.
Te stravične noći, zločinci su zaklali sedamdeset dva rodoljuba, među kojima trideset pet žena i devojaka i desetoro nedužne dece, od kojih dvoje u kolevkama. Četiri devojke, bolje reći devojčice, bile su pred roditeljima silovane pa zaklane, a jedan mladić je bio kastriran pa zaklan.
Pored toga, četnici su zarobili sedam boraca NOR-a iz Vranića. Četvoricu su, posle strahovitih mučenja, zaklali u selu, a tri borca su ustupili nemačkom Gestapou. Posle mučenja u logoru na Banjici, obešeni su u selu Čumiću kod Kragujevca.
Međutim, ovo nije kraj četničkog divljanja. Oni su doveli još jedanaest građana, koji nisu bili iz Vranića i nad njima izvršili pokolj.
Iz ovih podataka se vidi da je u selu Vraniću, od četničke kame, zaklano ukupno devedeset građana, što je najveći četnički zločin učinjen prema stanovnicima jednog sela u Srbiji, i po broju i po strukturi žrtava i po svireposti.
Nekoliko dana je trajala sahrana. Poklane žrtve nisu imale u šta da se obuku i po narodnom običaju sahrane, jer su četnici, prilikom pokolja, opljačkali sve vredne stvari, odela, nameštaj i novac, čak su iz mnogih domaćinstava oterali i stoku, koju su kasnije klali i pekli za proslave, koje su organizovali u čast uspešno izvršenog pokolja nad nedužnim stanovnici Vranića.
Kolevke u kojima su deca zaklana, nošene su kao dokazni materijal suđenje ratnom zločincu Draži Mihailoviću, koji je tada, za izvršene rat zločine prema svom narodu, osuđen na smrt, a sada mu neki, bez stida, podižu spomenike i traže da bude rehabilitovan.,
Narod smatra da najveći zločin prema poklanim žrtvama i preživelim članovima porodica, kao i prema svom narodu, čine oni koji traže rehabilitaciju ratnih zločinaca i koji koljaše i saradnike okupatora hoće silu da proglase borcima za slobodu.
U kući Stevana Pantića, četnici su poklali najviše – deset članova porodice. Takva strašna sudbina, znamo iz istorije, zadesila je samo porodicu deset Jugovića. S tom razlikom, što su oni svi bili za borbu sposobni ljudi i što su pali na bojnom polju. Narod ih je, zbog velikog broja žrtava jedne porodice, u pesmi opevao i do naših dana sačuvao trajnu uspomenu.
Iz porodice Pantić je i najstarija žrtva pokolja – deda Joksim imao je 87 godina. Pored njega, zaklane su tri žene i četvoro dece. Najmlađe – jednogodišnji Ljuba zaklan je u kolevci i na osam mesta izboden nožem. Od deset članova porodice, samo su Stevan, nosilac Albanske spomenice i njegov sin Dragomir bili za vojsku sposobni ljudi i verovatno su mogli biti opasni četnički pokret i nemačkog okupatora.
Oni koji su preživeli taj strašni pokolj, kakav istorija ne pamti je jedna nacija izvršila nad sopstvenom nacijom, najbolje znaju ko se za vre rata borio protiv okupatora i domaćih izdajnika, a ko je sve vreme rata sarađivao sa okupatorom u borbi protiv svog naroda. Sve to narod zna i pamti. O tome postoje i brojni dokumenti.
U selu Vraniću postoje Spomen dom i dve spomen sobe, gde se čuvaju dokumenti i spiskovi imena svih ratnika i boraca iz oba svetska rata i spis žrtava četničkog pokolja. Takođe, spisak žrtava četničkog pokolja nalazi se u Spomen sobi porodice Pantić kao i u seoskoj crkvi, čijeg su sveštenika popa Boru Gavrilovića četnici zaklali u aprilu 1944. godine, kao zarobljenog partizana.
Kao nemi svedoci, na tri groblja u selu Vraniću, rasuti su grobo masovnog pokolja iz 1943. godine, koji i danas stravično podsećaju i ukazuju četnički zločin.
U tome nisu uspeli. Vranić je jedinstveno osudio počinjena zverst i još se odlučnije svrstao pod zastavu slobode, koju je tako gordo nosio još početka ustanka
ima i slike male djece...
Šta je to falilo Golom otoku?laganini wrote:...ma partizani bi i prošli kod mene da se nisu posli ideološki odredili..barem vodstvo..i još bleiburg..križni put..goli otok...iz čega je došlo iz dobre ideje
Pasaga wrote:Jednom sam ovdje postavio,mozda prije godinu,jednu izjavu Mose Pijade
koja i danas stoji u jednom arhivu,kao suvenir....
Nesjecam se tacno na kojoj temi je to bilo.
On tu doslovice veli:....popalit i pobit narod,tako da probudimo gnjev prema njemcima....
....dalju smisao recenog se moze samo predpostaviti...jel...
poznato je da su iz bosne u partizanskim jedinicama bili oko 3 procenata muslimana...
Nije potpuno tačno ovo za kriminalce.laganini wrote:...nisu na golom otoku bili kriminalci nego ljudi koji su u svrhu diktatorske politike odgovarali za neki verbalni delikt..moš mislit kolko se lajalo u yugi znači metode zastrašivanja koje su uništile ne samo te ljude nego i njihve porodice itd itd..kužiš..
Lebowski wrote:A meni je kod tog Golog otoka čudno.. laganini ne odnosi se na tebe... ovdje u BiH ljudi će podržati skidanje glava, najgore kazne, sječu ruku, nogu za svaku stvar.. al Goli otok .. ne, to je najgore zlo.
i to je osnovo drug leka, kojeg zdušno pljuju ko velikosrbina... i da su ti srbi tamo jer se nijesu odrekli staljine i povodom infobiroa... a laju li laju, ko laganini, dok se on u to razumije ko marica u kantar... šta njemu smjeta goli otok? tamo su srbi tamničeni uglavnom... taj će sjutra da cvjeta od kulture i poštovanja, ni gram zajedljivosti neće bit u njega a kamoli ustaštva... to je boranija što bi rekli a ne problem...
laganini wrote:...nisu na golom otoku bili kriminalci nego ljudi koji su u svrhu diktatorske politike odgovarali za neki verbalni delikt..moš mislit kolko se lajalo u yugi znači metode zastrašivanja koje su uništile ne samo te ljude nego i njihve porodice itd itd..kužiš..
drugrankovic wrote:Lebowski wrote:A meni je kod tog Golog otoka čudno.. laganini ne odnosi se na tebe... ovdje u BiH ljudi će podržati skidanje glava, najgore kazne, sječu ruku, nogu za svaku stvar.. al Goli otok .. ne, to je najgore zlo.
i to je osnovo drug leka, kojeg zdušno pljuju ko velikosrbina... i da su ti srbi tamo jer se nijesu odrekli staljine i povodom infobiroa... a laju li laju, ko laganini, dok se on u to razumije ko marica u kantar... šta njemu smjeta goli otok? tamo su srbi tamničeni uglavnom... 
Users browsing this forum: No registered users and 1 guest
